Waarom een buitenlandse hond adopteren?

Hoe mijn liefde voor straathonden begon

In dit blog vertel ik onder andere waar mijn eerste hondenliefde vandaan kwam en waarom ik gek ben op straathondjes. Ook geef ik je een lijst met betrouwbare stichtingen, zodat je direct kunt kijken of je droomhondje erbij staat!

Mijn eerste hond 

Mijn eerste hond kreeg ik op mijn 11e. Na lang, heel lang zeuren bij mijn ouders. We hadden wel altijd katten en hoewel ik dol ben op ze, leek een hond me geweldig. De trucjes die je kon leren, de band die je ermee op kan bouwen, etc. Hierover heb ik ook geschreven in een ander artikel: “Een Griekse pup en een paardensnuit: Over onzekerheid, anders voelen en zelfvertrouwen”.

Dus, we adopteerden Santy - toen Éxi - een jonge pup uit Griekenland (Corfu) van Stichting AAI. Zij kwam uit een nestje van maarliefst 10 puppy’s! De pups hadden de naam van de Griekse cijfers 1 t/m 10. Haar moeder leek een Labrador kruising - ze was pikzwart met een wit vlekje op haar borst. Haar vader was onbekend. 

Alle pups hadden een andere kleur - van spierwit, tot chocoladebruin, tot roestbruin met zwart, tot Duitse herderskleuren…

Santy zat in een gastgezin in Apeldoorn, waar we haar ophaalden. Aanvankelijk gingen we eigenlijk voor haar chocoladebruin-met-witte zusje Ena, die daar ook opgevangen werd. De dame van het gastgezin zei echter dat Éxi wat mensgerichter was en waarschijnlijk meer bij ons gezin zou passen - dus namen we haar.

Waarom een buitenlandse hond?

Je denkt misschien: ”de asiels in Nederland zitten vol, waarom een hond uit het buitenland halen?” Maar weet je: dit is een dikke, vette fabel!

Asiels zitten niet vol in Nederland. Er zitten hooguit slecht herplaatsbare honden in, die een ervaren baas nodig hebben. Veel honden die bijvoorbeeld niet met andere honden overweg kunnen, of niet veilig zijn met kinderen.

Er is zelfs een tekort aan leuke, makkelijke gezinshondjes in het asiel - deze zijn dan ook vaak zo weg als ze beschikbaar komen.

Lees dit artikel maar van Paws Nederland: https://pawsnederland.org/feiten-en-fabels-in-nederland-zitten-de-asiels-niet-vol-er-is-een-tekort-aan-leuke-gezelschapshonden/

Dat wil trouwens absoluut niet zeggen dat ik “tegen” asielhonden ben uiteraard! Ook zij verdienen liefde en een warme mand (al heb ik wel zo mijn twijfels bij de echt “gevaarlijke” modelletjes die vaak blijven zitten)!

Er zijn veel stichtingen actief in het buitenland die hondjes opvangen. Ook zijn er in veel landen, zoals Roemenië, nog een hoop zogenoemde “kill-shelters”. Als een hondje te lang blijft zitten, of er is niet genoeg plek in de shelter, dan wordt het afgemaakt. Ook perfect gezonde, lieve hondjes die nog een heel leven voor zich kunnen hebben… Hartverscheurend, toch? Er zijn een aantal stichtingen die deze zielepootjes op het laatste moment nog weten te redden, gelukkig. Maar helaas kunnen zij ze ook niet allemaal redden…

En ja, er bestaan ook slechte “stichtingen”, als ze zich zo durven noemen. Hondjes die alsnog gewoon worden gefokt (broodfok) en worden getransporteerd naar Nederland, meestal uit Polen bijvoorbeeld. Vaak zijn dit wel rashonden. Ga daarom altijd op onderzoek uit en vertrouw niet iedereen van Marktplaats, bijvoorbeeld.

Waarom een pup kopen die nog geboren moet worden?

Wij kozen een buitenlandse hond omdat mijn moeder altijd al tegen het moedwillig fokken van dieren zoals honden en katten geweest is. Adopt don’t shop! Hier sluit ik mij volledig bij aan.

Mijn nekharen gaan altijd stijf overeind staan als iemand zegt: “We hebben een puppy besteld, hij moet alleen nog gemaakt worden!” (En hij kost 4000 euro)

Waarom altijd maar meer en meer puppy’s op de wereld willen zetten, als er zoveel lieverds liefdeloos en onder erbarmelijke omstandigheden op straat leven? Het zijn er zoveel! Die arme zieltjes kunnen daar zelf helemaal niks aan doen. Ze zijn er gewoon, ongewenst en ongeliefd - maar vaak nog vol hoop op iemand die ze echt ziet… Iemand die ze vriendelijk behandelt, van wie ze eten krijgen, een mandje en een veilig huis. Dat is al meer dan ze ooit konden wensen.

En al red je er slechts één: hoe mooi is het om een dier te redden? Dit geeft een ongeëvenaard gevoel van vreugde - voor mij in ieder geval wel. Het gevoel dat je een hond hebt gered, een kans hebt gegeven op een nieuw, mooi leven, vind ik werkelijk schitterend. Je kunt de wereld niet veranderen, maar voor die ene hond verandert zijn wereld wel!

De bron aanpakken

Natuurlijk moet er ook wat aan de bron worden gedaan - de mensen die niet steriliseren en castreren en hun honden dumpen als oud vuil (als ze “opeens” zwanger blijken te zijn bijvoorbeeld). Deze honden hebben er niet voor gekozen om op straat geboren te worden - ze zijn er gewoon. Hun leven is vaak een hel. In veel landen worden straathonden vergiftigd, mishandeld, opzettelijk aangereden, noem maar op. Verschrikkelijk! Denk aan Turkije, Roemenië en Griekenland bijvoorbeeld, waar dit helaas heel veel gebeurt.

Stichtingen die hierbij helpen

Gelukkig zijn er veel stichtingen actief die echt iets doen aan het probleem. Zij vangen honden en katten, steriliseren ze en zetten ze dan (vaak) weer uit. Dit heet CNVR: Collect, Neuter, Vaccinate, Return.

Sommige stichtingen lichten de bevolking voor over het belang van sterilisatie, via scholen of krantenadvertenties. Ook doen een aantal stichtingen gratis sterilisatieprogramma’s, waarbij lokale bevolking hun hond gratis kan laten steriliseren, chippen en registreren. Hierbij leggen ze ook uit waarom het vrij laten rondlopen van reuen de hoofdoorzaak is van het zwerfhondenprobleem.

Deze initiatieven zijn zo belangrijk! In veel landen rond de Middellandse Zee bijvoorbeeld heersen hardnekkige mythes, zoals dat een hond “minimaal een nestje moet hebben gehad in zijn leven om gezond te blijven”. Of dat het “zielig” is voor de reuen als je ze laat helpen. Deze instelling zorgt natuurlijk voor enorm veel zwerfdieren... (Mocht je dat trouwens zelf ook denken: het is zelfs gezond voor reuen; castratie voorkomt ziektes als zaadbalkanker, verkleint prostaatproblemen en geeft een gemiddeld langer leven. Ook hebben ze minder hormoon-agressie, minder wegloopgedrag of frustraties.)

Ze verdienen een tweede kans

Hoe mooi is het om kansloze zwerfdieren een tweede kans te geven op een liefdevol en veilig leven? Vaak zijn ze enorm dankbaar!

Bovendien zijn het vaak leuke en unieke mixjes, die vaak ook veel gezonder zijn dan rashonden! Dat komt omdat het bij rashonden zo is dat er weinig variatie zit in het DNA van de dieren - omdat bijvoorbeeld een neef weer met nicht wordt gekruist. Hierdoor wordt de kans groter op erfelijke ziektes bijvoorbeeld.

In de meeste straathondjes zitten echter mega veel rassen gemengd, wat ze juist zo leuk en uniek maakt! Ik hou er zo van, ze zijn allemaal weer anders. Geen dertien in een dozijn in ieder geval!

Voordeel van een adoptiehond

Ik vind het een enorm voordeel dat wanneer je een hond adopteert van een stichting, deze gevaccineerd is, gechipt en geregistreerd is en vaak ook nog eens gesteriliseerd of gecastreerd! Dat betekent dat je dat allemaal in Nederland niet meer hoeft te doen, dus die kosten blijven dan allemaal achterwege! Een adoptiehond kost vaak (maar) rond de 400-500 euro, en hier zit alles dus al in (mits de juiste leeftijd): vaccinaties, chip, sterilisatie/castratie én ook nog eens de vliegreis! Nou, als je die kosten in Nederland zou maken, dan heb je dat bedrag er al 10x uit!

Honden met een rugzakje

Uiteraard heb je er veel honden bij met een rugzakje; zij hebben veel meegemaakt in hun leven op straat. Je hoort vaak dat ze bang zijn voor mannen of kinderen - doordat ze misschien zijn geschopt of mishandeld. Voor deze hondjes heb je heel veel tijd en vooral ook heel veel geduld nodig - zij zullen lang erg voorzichtig en wantrouwig kunnen blijven. Als ze je echter vertrouwen, kunnen het de allerbeste vriendjes voor het leven worden!

De 3-3-3 regel

Houd rekening met de 3-3-3 regel: een richtlijn voor het wennen van een nieuwe hond zoals een asielhond of buitenlandse hond. Deze richtlijn helpt baasjes begrijpen hoelang een hond erover doet om: 3 dagen bij te komen van de stres, 3 weken om te wennen aan de routine, 3 maanden om zich echt veilig en thuis te voelen.

En dan is echt rustig wennen van belang: dus niet van “oh we gaan gelijk met hem naar het bos/strand want dat vindt hij vast leuk”, maar bijvoorbeeld gewoon eerst kalme korte wandelingetjes maken (als dit gaat!) en dit steeds verder opbouwen als het goed gaat. In ieder geval deze regel aanhouden scheelt de hond veel stress!

Stichtingen kijken welke hond bij je past

Mocht je interesse hebben in een buitenlandse hond, dan kun je altijd bij een goede stichting terecht. Goede stichtingen vragen hoe de gezinssituatie eruit ziet, ze vragen wat je precies zoekt en zij kunnen vaak een hond aanbevelen die bij jouw situatie past. Als je wat minder ervaring hebt, zullen ze bepaalde honden die ze hebben ook afraden of juist aanraden.

Zoals wij dat ook hebben gedaan, met Chloë, onze huidige hond uit Griekenland. Toen mijn man en ik pas samenwoonden, nog zonder kinderen toen, wilden wij graag een hondje. We gingen op zoek en kwamen uit bij Pawsome Pets, een stichting met vooral Griekse zwerfhonden. Wij zochten bewust een hond van een jaar of 2, in ieder geval geen pup. Pups zijn over het algemeen veel meer werk, het zijn net kleine kinderen. Je moet ze zindelijk maken, ‘s nachts uit je bed komen, ze kunnen dingen slopen en noem maar op.

Wij vonden het dus fijner als de hond geen pup meer was, zodat je geen gedoe hebt met puberteit-perikelen en zo. Al kan het natuurlijk ook zo zijn dat een iets oudere asielhond of buitenlandse hond ook niet helemaal zindelijk is bijvoorbeeld. Iets oudere honden kunnen echter makkelijker hun plas ophouden dan pups en snappen meestal sneller dat ze buiten moeten plassen.

Kun je wat oudere honden nog dingen leren?

Jazeker! Men denkt snel dat je alleen jongere honden commando’s kunt aanleren. Dit is echter helemaal niet waar. Met een beetje training en lekkere hondensnacks kun je een wat oudere hond ook prima commando’s aanleren. Toen wij Chloë net hadden, ging ik in huis trainen met snoepjes. Zit, af, kom hier, blijf… Ze snapte het supersnel. Zo leuk! Dus je hoeft echt niet per se een pup te kiezen om iets aan te kunnen leren of een band mee op te kunnen bouwen. Dat kan meer dan prima met een iets ouder hondje!

Er zijn trouwens ook genoeg senior honden die een baasje zoeken. Oudere honden hebben iets moois over zich heen: een soort wijsheid. Als ik niet zo overgevoelig was, zou ik echt oudere honden willen opvangen… Maar ik hecht me zo sterk dat ik er zelf helemaal kapot aan zou gaan als ze dan overlijden.

Fosteren/pleeggezin worden

Mocht je denken nou, ik weet nog niet of ik echt een hond wil? Dan kun je bij stichtingen ook kiezen om pleeggezin te worden. De hond blijft dan bij jou, totdat hij geadopteerd wordt. Je geeft hem daarmee een extra grote kans op een huisje! Omdat je in je eigen omgeving met hem aan de wandel gaat, zien mensen hem sneller dan wanneer hij ergens in een opvang zou zitten. Je doet zo dus ook gelijk iets goeds! Mocht je je hart toch aan hem verliezen: je kunt hem via de stichting alsnog adopteren. Dit gebeurt vaak en er is zelfs een term voor in het Engels: foster fail, haha.

Weer terug naar Santy…

Santy werd mijn steun en toeverlaat. Wat een mooi karakter had ze - zo mensgericht, super trouw, geweldig met kinderen en met onze katten. De hamster kon ik zelfs op haar lijf laten lopen, dat vond ze helemaal prima!

Ze speelde zelfs vaak intensief met onze Turkse kat - die we later van dezelfde stichting adopteerden. Dat waren echt dikke maatjes! Echt enorm schattig!

Een slechte start als pup

Helaas was ze in het begin, toen we haar niet lang hadden als pup 3x door dezelfde Bordercollie aangevallen op de manege. Gewoon uit het niks. Haar baasje wilde Santy dan aaien en als Misty dat zag, ging het mis. Gelukkig niet met wonden, maar voor een pup behoorlijk traumatiserend. Ook namen we haar op advies van anderen mee naar een wekelijkse uitlaatgroep in het bos. Hier liet een vaste groep hun honden los om te laten spelen met elkaar. Voor Santy was dit echter ook verschrikkelijk: ze werd omgegooid, ze gingen op haar rijden en het waren absoluut geen fijne ervaringen voor haar. We hebben dit een paar keer gedaan, maar gingen toen gelukkig niet meer. Helaas kun je de tijd niet terugdraaien, maar als we de ervaring op de manege en het bos hadden kunnen voorkomen, had ik daarvoor getekend… We volgden puur goedbedoeld advies op van anderen, wat dus voor onze hond niet goed uitpakte.

Door deze slechte ervaringen in Santy’s jonge leven is haar karakter helaas wel getekend - zij was hierdoor niet snel blij meer met andere honden... Ze was onzeker, ze snauwde en haalde uit - ze was een “angstbijter”, wat niet fijn is bij zo’n grote hond natuurlijk. Een Chihuahua is dan toch ‘n ander verhaal, met z’n kleine tandjes (al is dat ook niet leuk, natuurlijk!).

Als er dan een Bordercollie voorbijkwam, dan wist je het wel. Knijterboos dat ze was op ze, stuk voor stuk! Zelfs al waren ze een heel stuk verder weg.

Opletten

We moesten dus altijd goed opletten of we geen andere honden in de buurt hadden met uitlaten. Ze kon niet op veel plekken los, dus hebben we veel grote wandelingen met haar gemaakt, wat ze heerlijk vond. Zodra ze een andere hond zag, ging ze daar namelijk helaas wel blaffend en boos op af. 

Ze had wel wat vriendjes, gek genoeg. Als ze ze kende als pup, dan ging het bijna altijd goed. Ze wilde ook altijd iedereen bij elkaar houden, als een soort herder. Ze mocht met haar vriendjes los in het bos, maar omdat haar vriendjes windhonden waren en totaal niet luisterden en wegrenden, kwam ze pas als ze hen weer bij elkaar had gevonden. 

Cursussen

We hebben meerdere cursussen gedaan met haar en ook behendigheid - wat echt geweldig leuk is! Ze gaat dan door een buis, over een trap, slalommen om pionnen, noem maar op. Dat kon ze supergoed! Mijn moeder deed de cursus met haar en ik keek altijd vanaf de kant. Zo leuk om te zien hoe dat ging! Ze moest toen trouwens wel los, maar bleef gericht op mijn moeder - zelfs terwijl er veel andere cursushonden waren.

Een cursus vind ik altijd wel een aanrader, zeker voor de beginnende hondeneigenaar. Bovendien is bijvoorbeeld een behendigheidscursus heel goed voor de band tussen jou en je hond!

Vakanties

Santy ging altijd mee op vakanties, ook naar Italië. We gingen dan altijd met de auto en zij mocht bovenop de bagage in de kofferbak in haar mand. Zo gezellig altijd!

Als we dan bij een meer waren, kon ze heerlijk zwemmen. Ze was gek op een bal of een stok, dus als je die gooide in het water, bracht ze die ook weer terug. Vaak lieten we haar zwemmen aan de lange flexilijn, voor de zekerheid.

Het was altijd zo grappig als we met haar in een Italiaanse stad liepen - er waren altijd een hoop Aziatische toeristen die haar op de foto wilden zetten! Een grappig idee dat ze vereeuwigd is op hun foto’s.

Nestje pups gevonden in Calabrië

Santy was ook mee toen we 15 jaar geleden naar Calabrië gingen. We vonden toen een gedumpte moederhond met pups! Hierover lees je meer in een ander artikel, die ik later zal uploaden!

Een iets oudere hond kiezen

Dat Santy een wat moeilijkere hond was, kwam absoluut niet omdat zij uit Griekenland kwam. Haar broer woonde eerst bij familie en later bij vrienden van ons en hij was juist heel goed met andere honden. Net als Ena, het chocoladebruine zusje van Santy.

Haar gedrag tegen andere honden kwam puur door de slechte ervaringen die zij opliep als pup bij ons. Dit kan helaas met iedere hond gebeuren.

Daarom is het zo handig om een iets oudere hond te kiezen - je weet dan beter wat je krijgt (mits de stichting de hond goed kent).

Onze huidige hond: Chloë

Ons huidige hondje Chloë, een Griekse Kokoni (klein pluizig hondenrasje uit Griekenland) hebben wij geadopteerd via Pawsome Pets. Ze komt uit Xanthi (wat ik wel bijzonder vond, gezien mijn eerste hond natuurlijk Santy heette).

Voordat we haar kregen had zij hartworm, en werd ze hiervoor behandeld in Griekenland. Toen ze naar Nederland kwam, was ze gelukkig beter.

We kregen haar toen ze ongeveer 2 jaar was en ze is de meest makkelijke hond die je kunt hebben! En een echte kroelkip. In het begin was ze nog wat gestrest in de auto en vond ze in de avond uitgelaten worden spannend. Dit was beiden zo voorbij, al snel ging dat helemaal goed. Ze kan ook prima overweg met alles en iedereen - van baby’s en kleine kindjes tot katten, kippen en paarden - al vindt ze sommige hondjes weleens stom en dan gromt ze. Nou ja, als dat alles is, ik vind zelf ook niet iedereen leuk… Maar over het algemeen gaat ze prima overweg met andere honden en heeft ze een hoop vriendjes in de buurt (vooral kereltjes, daar houdt ze wel van, die ouwe vrijster).

Omdat zij zo makkelijk is en zo dol op mensen, heb ik wel het vermoeden dat zij gewoon gedumpt is toen men ontdekte dat ze zwanger was… Echt heel sneu. Ze is zo gek op mensen. Tijdens wandelingen zoekt ze haar slachtoffers - als ik dan even niet kijk, zit ze weer pal tegen iemand aan om maar geaaid te worden. Wordt ze dan geaaid, dan moet dat eigenlijk de rest van de dag doorgaan, want je komt niet zo gauw van haar af, haha.

Het verhaal van Chloë en haar pups kun je ook zien in een schattig filmpje op mijn Instagram.

Conclusie

Is het dan een risico om aan een buitenlandse hond te beginnen? Ik denk zelf dat het per hond verschillend is. De honden kunnen veel meegemaakt hebben en een flinke rugtas hebben - maar dat hoeft natuurlijk niet per se. Sommige honden kennen het leven in huis al, maar leven op straat omdat ze zijn gedumpt. Andere honden worden op straat geboren en moeten alles nog leren. Sommige honden zullen wantrouwig kunnen zijn en je vertrouwen echt moeten winnen. En dan zijn er ook genoeg die geen problemen hebben en zich prima en dankbaar aanpassen aan hun nieuwe leven!

Geef je wensen door aan een stichting en vraag of ze wat leuks in huis hebben en je zult vanzelf verliefd worden!

Met veel liefde en geduld (en soms een hoop tijd) komt het vaak helemaal goed!

Als je eraan begint, laat de hond dan vooral lekker rustig wennen. Overspoel hem niet met nieuwe dingen en houd je aan de 3-3-3 regel zodat de kans van slagen het grootst is.

Ervaringen

Kijk ook eens op de Facebook pagina “Ik heb een buitenlandse hond”. Hier delen mensen hun ervaring over hun buitenlandertjes.

Stichtingen die ik sowieso vertrouw:

Stichting AAI: hier komt Santy vandaan, goed contact en betrouwbaar.

Pawsome Pets: hier komt Chloë vandaan. Fijn contact (ik heb de contactpersoon zelfs op Facebook) en betrouwbaar.

SDR - Selly’s Dog Rescue: Deze geweldige vrouw doet er alles aan om zoveel mogelijk hondjes zo goed mogelijk op te vangen bij haar thuis. Ook helpt en traint zij de hondjes om alvast te wennen aan het leven in een gezin.

Verhuisdieren: van herplaatsers tot buitenlandertjes - hier kun je vanalles vinden! Mijn broer heeft hier zijn Griekse kat vandaan. Zeker een kijkje waard.

Er zullen zeker nog veel meer stichtingen zijn die ik kan toevoegen aan deze lijst. Stuur me gerust een berichtje op mijn Instagram of stuur een mailtje naar contact@mijnknussechaos.nl als je een stichting wilt aanbevelen of zelf een stichting bent.

Ik hoop dat ik mensen bewust heb gemaakt dat er meer is dan alleen een gefokte rashond en dat stichtingen het heel druk zullen krijgen door mijn blog! 🙂

Reageer gerust in de reacties met een vraag of je eigen ervaring, superleuk!