Een grijze muis op school

Vroeger was ik enorm verlegen en onzeker. Thuis eigenlijk niet, maar vooral op (en door) school. Ik voelde me altijd anders, niet passend bij mijn leeftijdgenootjes. Rustiger, introverter, dromeriger, gevoeliger en serieuzer, maar wel fantasierijk. Ik voelde me altijd ook wel “ouder”, alsof ik een groot mens was in een klein kinderlijfje.

Ook was - en ben ik nog steeds - echt enorm gevoelig. Die verlegenheid kwam grotendeels door de gemene kleuterjuf die ik had. Die had meer met jongens, ze vond mij duidelijk niet leuk en maakte onaardige opmerkingen over me tegen mijn moeder. Ik durfde daardoor weinig, had ook zeer weinig zelfvertrouwen en grote angst om iets verkeerds te doen.

Ik was ook altijd doodsbang om “de beurt” te krijgen van de juf. Dan durfde ik amper antwoord te geven. Als een juf instructies gaf, zoals: “pak nu je spellingsboek, sla hem open op pagina 43 en maak opdracht 1 t/m 4” dan was ik allang vergeten welke bladzijde het ook alweer was… en dan checkte ik met lichte paniek bij de andere kinderen naast me wat de bedoeling was. Ik heb hier zo vaak stress door gehad, omdat ik niet wist wat ik moest doen. Je voelt je dan zo vreselijk dom…

Op het HBO zelfs een keer gehad dat de docent mij aanwees na een heel verhaal en ik ergens in dromenland zat met mijn hoofd, schijnbaar. “Hè?” Zoiets zei ik toen ze mij aansprak. De hele klas lachen. Verschrikkelijk vond ik dat, toen.

Gymdrama & pestkoppen

Ook dit nog. Ik had altijd doodsangsten voor “duikelrekken” en “de ringen”, waar je ook altijd koppeltje in moest duikelen van de gymleraar. Ik weet nog hoe bang en onzeker de gymles me liet voelen. Elke keer weer die ringen, ik vond het echt een verschrikking! Ik durfde het alleen met hulp erbij.

Van de rest van de sporten bakte ik ook weinig. Ik werd altijd snel zo rood als een kreeft en het zweet klotste altijd van mijn gezicht, met nat haar en al. Met mijn mollige lijfje en nerdy gezichtje met bril was dat echt geen combi. Toen ik 8 was kreeg ik die bril, ik mocht hem zelf uitzoeken. Het werd een Harry Potter achtige ronde bril, maar dan met een roze print erop. Het was echt geen gezicht. Dat wist ik toen nog niet, natuurlijk. Maar achteraf foto’s ervan zien geeft me wel kromme tenen, haha.

Maargoed, ik zag er met gym dus uit als een soort zwetende bolle nerd met een rode kreeftenkop en daar werd ik dan ook mee geconfronteerd… De trutjes van de klas trokken dan namelijk een vies gezicht naar me, zeiden “ieuw!” en schoven van me weg als ik naast ze op de bank ging zitten in de gymzaal, vreselijk.

Als er kinderen waren die hun eigen team mochten samenstellen, bleef ik altijd als een van de laatsten achter op de bank. Tenzij het een vriendinnetje van me was die mocht kiezen. Dan had ik geluk. Maar anders werd je er maar weer aan herinnerd hoe slecht je was in gym, niemand wilde je immers in hun team. Met trefbal was ik altijd als een van de eersten af en als ik een bal moest vangen, ving ik hem vaak net niet (of hij knalde gewoon tegen m’n knar aan). Gelukkig ging ik het vangen later wel oefenen met een vriendinnetje uit de buurt. Daardoor ging het wel stukken beter (niet dat ik de bal toen vaker kreeg, dat dan weer niet). 

Vrij en blij op vakantie

Ik kan en kon heel goed leren, haalde goede cijfers, maar voelde me nooit echt blij en onbezorgd op school. Ik leefde echt op in vakanties. Dan durfde ik meer, werd ik veel losser, blijer. Maar zodra school weer begon, kroop ik weer in mijn welbekende schulpje… Dan kwam er weer die faalangst en dat constante gevoel dat ik “anders” was en niet in het plaatje paste.

Er was altijd wel iemand die iets onaardigs te zeggen had, eigenlijk altijd meiden. Maar ik heb gelukkig ook lieve meiden meegemaakt die het altijd voor me opnamen. Echt toppers waren dat!

Vertrouwen door een boze merrie

Dat anders voelen kwam ook omdat ik een echte kat uit de boom kijker was (en nog steeds wel), gebrek aan zelfvertrouwen had, plus die stomme faalangst. Ik was ook nog eens geen prater. Een soort vreemde eend in de bijt. Ik was jong al heel serieus en veel in mijn eigen wereldje. Ik had wel wat vriendinnen hoor, dat wel gelukkig.

Ik kreeg eindelijk wat meer zelfvertrouwen toen ik op mijn negende op paardrijden ging, op de manege. Bij de paarden voelde ik dat ik echt mezelf kon zijn, dat zij niet oordeelden. Zij vonden mijn zwetende, rode hoofd niet goor. Zij stelden je nooit teleur. Ik voelde echt de connectie. Ik werd ook helemaal zen van ze, alleen het poetsen al, heerlijk. En dan als je aan het rijden was: gewoon even je hoofd leeg. Even aan niets denken, alleen maar bezig met je paard. Samen één zijn. Pure ontspanning tijdens de inspanning.

Per toeval kreeg ik een keer een chagrijnige merrie toegewezen, omdat de pony die ik graag wilde berijden kreupel was. Deze merrie was altijd heel boos in haar stal: zodra je erin kwam, gingen die oren plat en wilde ze je bijten of wegjagen. Zo van: donder eens heel gauw op muts! Als ze erbij had kunnen grommen, zou ze dat hebben gedaan.

Maargoed, ik kreeg ik een enorme band met deze merrie, Indra genaamd. Ik kon eigenlijk alles wel met haar doen, we voelden elkaar aan en we vertrouwden elkaar. Ze was echt mijn maatje! Ik heb veel op haar mogen rijden, ze was een perfect beginnerspaard. Dat waren mooie tijden.

Katten & een Griekse adoptiepup

Dieren zijn altijd super belangrijk voor mij geweest. Daar kon ik ook altijd bij “thuiskomen”, bij ontspannen. Ik was als kind altijd al in de weer met onze katten, meestal hadden we er drie of vier thuis. Een daarvan, Boetie, een rode kater en een echte vechtmaniak als die buitenspeelde, noemde ik liefkozend Pluum-Ludo, aka Plumi. Waarom? Ja, geen idee. Pluum was mijn bestie, ik legde hem altijd naast me op mijn bed en soms sliep hij dan bij me, heeeerlijk!

Katten waren al fantastisch, maar ik wilde echt dólgraag een hond. Toen ik na heel lang zeuren, eindelijk een hond mocht op mijn elfde, was ik zielsgelukkig. Een heerlijke pup, gered uit Griekenland, geadopteerd via een stichting (Stichting AAI). Een soort labrador/herder achtige mix. Ik weet nog hoe we haar bij het gastgezin ophaalden in Apeldoorn. Het was best een stuk rijden, maar wát was ik gelukkig toen ze naast me lag in de auto! Ik was zo intens blij, dat ik het toen ook ergens opschreef in een schriftje of zo. Dat weet ik nog als de dag van gisteren! Core memories, haha 🙂

Maar anyways: zij gaf mij meer zelfvertrouwen, waardoor ik meer durfde. Ik ging en durfde wat meer naar buiten en leerde haar kunstjes en commando’s. Zij werd 14 jaar oud en was al die tijd mijn beste maatje geweest. Het is zo fijn hoe je kunt opbloeien door dieren! Ik kan écht niet zonder ze. Thuis ging ook ook weleens gewoon bij mijn hond in haar mand liggen en haar lekker kroelen. Je wordt zo heerlijk ontspannen van dieren. Je hoeft niet eens iets te zeggen, gewoon in elkaars nabijheid zijn en aanraken is al zo fijn.

Bij mijn dochter zie ik ook vaak dat ze rustig wordt als ze onze kat of hond aait. Of als ze met een van de kippen op schoot zit. Dat geeft haar echt een zen-moment! Zo mooi om te zien. Al kan ze ook soms helemaal hyper en wild gaan aaien als ze een wilde bui heeft. Dan moet ik er weer een stokje voor steken natuurlijk. Kinderen blijven tenslotte kinderen…

Voor de klas

Ohja, ik was doodsbang voor een boekbespreking of spreekbeurt, om zo voor de klas te staan. Ik ging er gerust een aantal dagen van aan de schijterij. Een klas vol kinderen was eigenlijk niet helemaal aan mij besteed…

Na de havo heb ik een aantal maanden HBO gedaan, maar om weer te moeten presenteren vond ik echt verschrikkelijk. Zo ontzettend eng, dat ik onder andere om deze reden met mijn studie gestopt ben. Niet dat er dingen heel erg meewerkten hoor. Dan was er een zogenaamde stagebegeleider, maar deze was amper op school aanwezig bijvoorbeeld. En die geforceerde projectgroepjes waren ook echt verschrikkelijk.

Op mijn stage ging ik ook iedere dag huilend naar huis, omdat ik zo verdrietig ervan werd. Ik liep stage bij kinderen met een afwijking of beperking en ik trok het me zo aan allemaal. Werk en privé kan ik niet makkelijk scheiden. Ik ben ultra gevoelig en voel sfeer en stemming altijd goed aan. Ook waren die vrouwen super vals die daar met mij moesten werken. Ze kraakten me af, terwijl ik zo mijn best deed om de kinderen liefdevol te helpen of iets te leren. Dus helaas, de studie heb ik gedropt en ben gaan werken… om vervolgens nooit meer terug te keren in de schoolbanken. Zonde? Tsja, best wel, want leren vind ik eigenlijk wel leuk en gaat me vrij gemakkelijk af. Achteraf gezien had ik liever een soort privé studie gedaan met weinig medestudenten, of een thuisstudie. De hele sfeer op een school vind ik al vreselijk. Uiteindelijk heb ik nog wel mijn secretaressediploma via Scheidegger gehaald, maar niets mee gedaan eigenlijk.

Nooit fomo

Fear of missing out heb ik trouwens nooit gehad. Als ik door vriendinnen werd meegevraagd naar de bios ofzo, dan zei ik heel vaak gewoon nee. Ik vond het dan een gedoe of zag er tegenop. Ik ben vroeger 2x met vriendinnen uitgegaan naar een dansgelegenheid en ik vond het vreselijk. Stomme muziek, constant denken hoe ik eigenlijk moet dansen en enge gasten die naar je kijken. Je kijkt om je heen en je ziet alleen maar mensen met elkaar flirten en dansen en zuipen. Nou daar vind ik dus echt geen moer aan. Scheelt misschien ook dat ik de smaak van alcohol echt enorm smerig vind en daardoor niet drink. Wat trouwens wel weer beter is voor de calorietjes en de anti-aging, trouwens… (want ja, je krijgt sneller een ouwe kop met rimpels van alcohol)

En nu…?

Maarrrr… al met al moeten de dingen gewoon gaan zoals ze gaan, denk ik. Ik heb nu een leuke vent en twee fantastisch leuke (maar ook knijter pittige) kinderen. Ik heb een leuke baan en hoef maar 2 dagen te werken gelukkig, dat is zo fijn! Dus alles is zoals het moest zijn, zo voelt het wel. Door mijn kids en man voel ik me goed. Door hem en mijn kinderen heb ik gelukkig ook veel meer zelfvertrouwen gekregen. Ik voel me minder een buitenbeentje, al heb ik het “anders” voelen wel omarmd, hoor. Ik ben nou eenmaal een beetje maf, haha. Ik hou bijvoorbeeld nog steeds niet van uitgaan en ben een echte Opper-Huismus. Ik ben chaotisch, vergeet veel, kan vreselijk slecht plannen en heb minder vriendinnen dan anderen. Ook heb ik gewoon meer met dieren dan met mensen. Ik ben er steeds meer van overtuigd dat ik AD(H)D heb, er zijn teveel punten die zo enorm herkenbaar zijn. Op deze, 34 jarige leeftijd pas ontdekte ik dat. Maar als je dan andere personen ziet met diezelfde struggles, dan voel je je ineens niet meer zo vreemd…

Ik ben goed en leuk gewoon zoals ik ben - chaotisch en gek, gevoelig en vriendelijk en denk gewoon anders dan anderen - en ik hoef niet te veranderen. Al zou een beetje beter kunnen plannen wel lekker zijn 😉

Zo zal ik het ook altijd willen leren aan mijn kinderen: je bent goed zoals je bent.

Vind je herkenning in mijn verhaal? Ben je vroeger ook gepest, of heb je je ook anders dan je leeftijdsgenoten gevoeld? Laat het me weten in de comments!