Dochter naar het ziekenhuis:

Operatie mucocèle “Gerard”

Wat is een muco-nog wat nou weer?

Mijn dochter kreeg voor onze zomervakantie last van een mucocèle, oftewel een verstopte speekselklier. Een grote bult/doorzichtig blaasje aan de binnenkant van haar lip. Gerard, zoals ze hem liefkozend noemde. Gerard was alleen ongewenst: hij zat enorm in de weg. Met praten, eten, eigenlijk met alles, was hij ontzettend onhandig. 

Gerard moest dus weg. 

Verwijzing voor operatie in het ziekenhuis

We kregen bij de huisarts een verwijzing naar het ziekenhuis om Gerard te verwijderen. Eerst moesten we nog langs de poli kaakchirurgie om het te laten beoordelen. Soms kan het balletje ook poliklinisch worden weggehaald, onder plaatselijke verdoving. Helaas was mijn dochter niet het type waarbij dat kon… Dan zou ze never nooit stilgezeten hebben (en het hele ziekenhuis bij elkaar gegild). Maar er zijn ook zat kinderen bij wie het wel kan. Ik baalde dus wel dat het niet poliklinisch kon! Helaas betekende dat, dat ze dus een operatie onder narcose zou krijgen…

Het duurde nog wel een hele poos voordat mijn dochter aan de beurt was; ik denk wel een maand of 4 of zo. Intussen dachten ze op school vaak dat mijn dochter een opgeblazen kauwgompje in haar mond had, omdat het daar zo op leek. Soms trekt het blaasje vanzelf weg en wilde ik liefst wachten tot dat zou gebeuren, maar Gerard werd steeds groter, omdat hij zich vulde met speeksel dat niet weg kon. Soms beetje ze hem kapot en dan was hij weer even leeggelopen en klein. Helaas vulde hij zich in de dagen erna toch weer…

Angst 

Als je me al een beetje kent van mijn andere blogs dan weet je vast wat een jankerd ik ben. Ik vond het doodeng dat mijn dochter geopereerd zou worden. Wat als het niet goed gaat? Wat als ze niet meer wakker wordt? Ik zat er qua gevoel zo in van: het is nodig, maar liever niet… Dus hoe dichterbij de operatie kwam, hoe meer zorgen ik me maakte. Je geeft toch je kind uit je eigen, veilige handen…

Ik vond het werkelijk verschrikkelijk, en het kostte me een hoop tranen.

De dag van de operatie

Toen ze aan de beurt was, werden we begeleid door een hele aardige zuster. Zij vertelde mijn dochter wat er ging gebeuren, met behulp van een baby Born. De pop had ook een ziekenhuisjasje aan, en een infuusje in haar handje.

Mijn dochter kreeg daarna (of daarvoor al) een hoge dosis paracetamol en na even wachten, was zij aan de beurt. Omdat ik niet wilde huilen in haar bijzijn, ging mijn man met haar mee naar de operatiekamer - en bleef bij haar tot ze in slaap was gebracht. Gelukkig heb ik het droog kunnen houden tot zij de kamer uit waren, maar toen kwamen de tranen weer, hoor! Man, wat was dat spannend… Verschrikkelijk.

Operatie geslaagd

Het duurde denk ik maar een kwartier, 20 minuutjes, toen de operatie klaar was. Ze mocht naar de uitslaapkamer. Hier mocht een van ons naartoe wanneer ze wakker aan het worden was.

Ik ging naar haar toe en zag haar in het ziekenhuisbedje liggen, slapend nog. Maar geen 5 minuutjes later kwam ze gelukkig bij. Zo fijn!!

De chirurg die haar geholpen had, kwam naar ons toe. Ze was super vriendelijk en praatte me nog even bij.

Toen werd het bed gereden naar de kamer waar we begonnen - en waar papa zat te wachten op ons. We moesten nog even poosje wachten tot we naar huis mochten. 

Op weg naar de auto mocht ze natuurlijk in het ziekenhuiswinkeltje nog iets uitzoeken omdat ze zo knap geweest was. En daarna lekker naar huis!

Positieve ervaring met het ziekenhuis

Achteraf gezien bleek het een echte routine-ingreep, er worden per dag wel tientallen van zulke ingrepen uitgevoerd. Ik was misschien te angstig vooraf; graag had ik mezelf willen geruststellen dat het goed zou gaan. Het was een hele positieve ervaring met het ziekenhuis, gelukkig! Ik hoop dat ik andere bange en bezorgde ouders met dit blog ook wat gerust kan stellen. Onze kindjes zijn in goede handen, lieve ouders! 🙂

Is jouw kind weleens geopereerd? Onder de plaatjes kun je reageren.