Vermist

Een vermist huisdier is echt de horror van menig dierenliefhebber. Wat een angst, verdriet en stress kan een mens hebben. Ik hou enorm veel van katten en mijn kat hoort gewoon bij het gezin. Zo gebeurde het bij ons dat Muis, onze kat, vermist raakte. Op 3 november ‘s avonds. Waarschijnlijk ontsnapte hij toen de boodschappen aan de deur werden gebracht in de avond. Ik denk dat hij toen naar buiten geglipt is, wat we niet gemerkt hebben… Hij mag helemaal niet naar buiten aan de voorkant, dat vind ik doodeng met al dat verkeer. Hij mag alleen in de achtertuin als wij thuis zijn en hij er zin in heeft.

Posters ophangen

Afijn, ik kwam pas de dag erna erachter dat hij niet thuis was, omdat hij niet voor zijn voerbak stond te blèren. Want dat kan hij wel hoor, lekker oorverdovend hard gillen om eten.  

Als een gek heb ik door het huis gezocht, maar nee, hij was echt niet thuis. Zo snel als ik kon heb ik hem toen aangemeld via Amivedi, dat is dé site voor vermiste dieren. Daarna printte ik posters uit en heb die door het hele dorp gehangen. Ik had er ook op geschreven dat hij op een dieet zit voor blaasgruis, mochten mensen hem toevallig gevonden hebben en hem eten geven… Dat maakt het allemaal nog naarder, omdat hij op normale voeding gauw ziek wordt.

Roepen, schudden, roepen…

Wat zit je dan toch in de zenuwen, je kat is weg - een gezinslid is vermist. Je voelt een leegte in huis, ook al heb je gewoon je kinderen en je andere dieren rondlopen.

Elke avond hebben mijn man en ik door het dorp gelopen, geroepen en geschud met de brokjes. We hebben zelfs de kattenbak voor de deur gezet, omdat ze dat aanraden bij vermiste katten. Dit zouden ze dan ruiken, waardoor ze sneller thuiskomen.

We kregen ook nog letterlijk last van muizen in huis, alsof ze wisten “Yes! De kat is van huis! Nu kunnen we dansen op tafel!” En dat scheelde ook niet veel.

Copycat

Ik werd twee keer gebeld over een kat die in de straat achter ons huis liep. Helaas was dat Bruce en hij lijkt inderdaad ook heel erg op onze rode kater. Bruce rende zelfs een keer door onze voortuin, wat we zagen op onze voordeurcamera. Ik werd helemaal gek toen ik dat zag, want dat kon zomaar onze Muis zijn! Helaas zagen we met inzoomen dat het niet de juiste kat was. Balen. 

We hebben zelfs een zoekteam benaderd en daar mochten we een wildlife-camera van lenen om in de voortuin te zetten, om te kijken of Muis in de nacht wel langs durfde te komen. Helaas mocht dat allemaal niet baten. Het hele zooitje katten uit de buurt kwam langs om te snacken van het bakje brokjes dat we bij die camera hadden neergezet, behalve Muis.

De nachten werden kouder…

Week na week, dag na dag rammelden we met brokjes en riepen zijn naam. Met onze zaklamp in het donker schenen we in alle bosjes. Je voelt je zo machteloos en verdrietig; zal hij nog leven? Zal iemand hem binnen hebben genomen? Is hij misschien wel overreden door een auto?

Allerlei vragen spoken er door je hoofd. Mijn man verloor de hoop; “ik denk dat hij dood is” zei hij meermaals.

Ik weigerde de hoop op te geven, maar op een gegeven moment denk je wel: zo lang kan een kat toch niet overleven? Het werd ook kouder en kouder, we kwamen steeds verder in november… Hij was toen ook al een beetje oud, 12 jaar en die koude nachten zijn natuurlijk extra pittig voor een senior…

Het verlossende telefoontje

3,5 week gingen er voorbij. 3,5 week vol verdriet, angst, wanhoop… en toch ook nog dat kleine sprankeltje hoop. Je checkt elke dag Amivedi bij gevonden katten, facebook pagina’s, je belt asiels… en ergens houd je ook in je achterhoofd dat ze kunnen bellen om te melden dat je kat ergens is overreden.

Totdat opeens de verlossende dag aanbrak. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het was 28 november, 2 dagen voor mijn verjaardag. Ik was thuis aan het opruimen, toen plotseling mijn telefoon ging. Een onbekend nummer. Ik neem op. “Ja hoi, met de buurvrouw van achter. Heeft jouw kat een zwart bandje met pootjes erop? Volgens mij zit ie bij mij in de tuin, hij schoot net uit de schuur.” Ik kon mijn oren niet geloven. Zei ze nu echt, dat Muis bij haar in de tuin zat?! Ik bevestigde het vol ongeloof en ik zei dat ik er direct aankwam.

Angstig, gestrest en graatmager

Schoenen aangetrokken, kids in hun jasje gehesen en toen liepen we als een speer naar achteren. Ze had haar tuindeur al opengezet. Ik loop naar binnen… en ja! Precies als op het AI plaatje onder het artikel: Muis zit bij haar in de olijfboom! Hij was daarin geklommen en gromde heel angstig en gestrest, als een verwilderde kat, met grote ogen. Ik kon mijn ogen niet geloven. Die ouwe gek leefde nog! Tranen van geluk. Het was echt Muis! “Muisje! Kom maar bij mama!!” Riep ik naar hem en ik trok hem uit de boom, waarin hij flink zijn nagels gezet had. Die nagels zette hij daarna in mijn schouder. Zo licht als een veer. Er was niks meer van hem over. Zijn ruggengraat stak uit en er was geen spier meer te vinden in zijn achterpoten. Hij was zo angstig en gestrest, zo zielig. “Het is goed, jongen, het is goed, kom maar” zei ik geruststellend en hij duwde zijn kopje tegen mijn wang aan. Ik voelde direct de spanning uit zijn lijfje wegglijden. De buurvrouw vertelde dat ze nog gekeken had in haar schuur toen hij net vermist was. Ze vond het gek dat hij uit haar schuur kwam. Ze zei dat hij er hooguit maar 3 dagen kon hebben gezeten, toen haar man iets uit de schuur gepakt had. Zeker weten doen we het nooit natuurlijk, maar dat hij een poos geen eten in zijn buik heeft gehad, was wel een feit…

Veilig thuis

Vlug liep ik naar huis, nog steeds vol ongeloof en dolgelukkig. In tranen videobelde ik mijn man, die was ook onwijs blij en daarna mijn moeder. 

Wat een geluk. Hij was weer thuis!!! Ik kon wel een gat in de lucht springen. Ik gaf hem natuurlijk gauw voer en water. Hij dronk als een malle, logisch. 

Gek genoeg wilde hij de eerste week steeds weer naar buiten vluchten als de tuindeur open ging. Ik denk dat hij een soort trauma had opgelopen van het binnenzitten en nog steeds dacht “ik moet eruit, ik moet eruit!”. Uiteraard mocht hij de eerste periode echt niet meer naar buiten en letten we extra goed op dat hij niet ontsnapte.

Hij kreeg voer zo vaak hij wilde. Na een paar weken werd hij weer wat voller, gelukkig. Hij had kort na zijn terugkomst ook nog blaasontsteking gekregen, dus wij dachten al oh nee toch, als dat maar goedkomt… Dat arme beestje, ook dát er nog bij, als je al geen reserve meer hebt…. We kregen medicijnen van de dierenarts en gelukkig ging het toch wel snel weer goed. 

Nu is hij alweer 1.5 jaar terug en gewoon weer lekker blij en mag hij weer de achtertuin in als hij zin heeft. We genieten weer heerlijk van zijn gekke fratsen en blije knuffels. Wat is het toch fijn om weer compleet te zijn! 

Hebben jullie ook zoiets meegemaakt? Laat het hieronder weten in de comments. Ik lees ze graag!