WIFI signaal verloren

Ik ben als geboren chaoot, ook nog een geboren kluns en dat komt vooral tot uiting bij opschiet-stress. Het lijkt dan alsof mijn brein en m’n ledematen gewoon tijdelijk even de connectie hebben verbroken. Een soort slecht WIFI signaal.

Ik laat dan alles uit mijn handen vallen, stoot dingen om of knal mijn heup met een rotgang tegen een deurpost of de punt van een uitstekende meubel aan. Au.. fijn weer…

De dagen erna word ik dan verblijd met een mooie blauwe plek erbij, zodat ik mijn klunzengedrag niet meer vergeet en mijn man vraagt: wat heb JIJ nou weer gedaan?!

Oh en als ik snel wil zijn met eten bereiden… Ik kan je zeggen, een verloren brein-hand signaal is niet heel chill als je moet snijden… #langlevedevingerpleisters!

Snel, schiet op!

Een tijdje geleden had ik zo’n dag op werk. Werktijd zat er eigenlijk op, maar zoals altijd wil ik nog “even” iets afronden… Ik kijk op de klok en dacht holy *PIEP*, ik moet nu wel echt wegwezen, anders worden ze allemaal knijter hangry thuis.

Dus: stress. Zweet in m’n nek… Even in de versnelling dus…

Snel mijn spullen uit de koelkast halen, mijn tassen pakken (allemaal bomvol want ik had weer eens een hele zooi aan zware boodschappen gehaald in de pauze) en racen naar de kapstok.

Ik roep mijn collega’s gedag, zet de tassen weer neer en zie dat de inhoud er woest probeert uit de springen. Ik probeer alles terug te proppen en pak dan snel mijn jas. Ik loop even weg en ja tuuurlijk, een van mijn tassen sodemietert om, waardoor alle snacktomaatjes uit de verpakking verspreid over de grond liggen… Als een soort kabouter jeu-des-boules met veel teveel “ballen”.

Oh man!

Alles gaat mis

Terwijl het zweet van mijn hoofd druipt, verzamel ik al die *PIEP* tomaatjes weer en smijt ze hartstikke boos in de tas terug. Dan pak ik snel mijn tassen weer op en ren naar de deur. Ik sjok als overvolle pakezel die amper vooruit komt mijn tassen naar de auto - die normaal altijd vanzelf van het slot gaat. Waarom gaat ie nou niet open? Ik heb mijn autosleutel toch gewoon in mijn broekzak? Hè, niet? Het zal toch niet…

Ligt ‘ie dan nog binnen of is die ergens op de weg belandt waar ik moest oversteken… en is hij nu aan stukken gereden door een auto?! Of nee, toch niet in de put gevallen?!

Het is inmiddels 18:00 en eigenlijk voor iedereen einde werktijd geweest, dus ik heb alweer doemscenario’s bedacht natuurlijk… Dat mijn collega’s al naar huis gevlogen zijn en mijn autosleutel in de toko nog zielig ergens ligt te wachten op zijn mammie. 

RUN Forest, runnn!

Ik voel mijn cortisolniveau verder stijgen en inmiddels plakt mijn haar al vast aan mijn voorhoofd van het zweet.

Ik ren gauw weer terug, bepakt met mijn zware tassen en al, naar de deur. Ik klop op het raam, niemand hoort me. Ik denk shit, het zal toch niet! Dan zie ik een collega, ze komt richting de deur en ik zie haar bukken. Mijn autosleutel! Ik klop gauw en ze doet me open. Pfjieuw! Ze helpt me lief even naar de auto terug met mijn tassen en dan is het eindelijk einde werkdag voor mij, ik rijd lekker naar huis.

Opschieten werkt niet, maar is hier dagelijkse kost

Man, als ik op probeer te schieten gebeuren er de raarste dingen. Ik laat dingen vallen, ik gooi dingen om, ik stoot me keihard, vergeet waar mijn sleutels zijn, noem maar op. En ja, dat doe ik natuurlijk ook vaak genoeg in het dagelijkse normale leven, zonder dat ik dan opschiet. Maar alles lijkt wel tegen te zitten als ik probeer een keertje snel te zijn. Het is zo irritant! Helaas is opschieten bij mij een herhalend iets, ik kom nogal eens (bijna) te laat…

Ben ik de enige mafkees die dit heeft of heb jij ook weleens zo’n situatie? Schrijf het hieronder op, vind ik superleuk! En dan voel ik me niet de enige, haha!