Op mijn 25ste werd ik zwanger van mijn dochter. Ik had daarvoor altijd een behoorlijk slank lijfje, dat zie ik nu terug op foto’s. Maar destijds vond ik mezelf helemaal niet slank. Ik had vaak wel wat te klagen over mijn lijf en vond toen al dat ik een dikke pens had. Terwijl ik nu denk mens, wat was je mooi! Onzekere muts die je bent!

Wat hebben we toch altijd een hoop te zeiken over ons lijf. Het is nooit gewoon “goed”. We hebben een te dikke of juist te platte kont, te kleine boobies, of juist weer te grote. We hebben cellulitis, striae, te grote voeten, te lange neus… noem maar op.

We zouden blijer moeten zijn als we “gewoon” gezond zijn. Gezondheid is niet te koop. Wat maakt die platte kont nou uit? Of die grote voeten. Heb jezelf lief zoals je bent! Echt, je bent helemaal goed zo!

Inmiddels ben ik 33, mijn dochter 7 en ook mijn zoontje alweer 4,5 jaar op de wereld. Mijn lijfje is nu een lijf geworden, met strepen, putjes en vetkwabben. Mijn dochter knijpt geregeld even enthousiast in dat laatste, terwijl ze “Squishieeee!” Erbij roept, alsof ze met volle kracht in een stressbal knijpt. “Auu! Deze levende squishie heeft gevoel hè?!” Soms zie ik andere moeders die hun eigen slanke lijf weer razendsnel terug hebben. Vaak komt dat door de borstvoeding, dan verlies je in principe sneller je zwangerschapskilo’s. Nou, bij mij heeft dat blijkbaar niet mogen baten. Bij mij blijven ze gewoon nog even plakken. Maargoed, iedereen is weer anders natuurlijk.

Soms kijk ik naar mijn pens en voel ik me gewoon dik en lelijk. Maar toch is er iets moois wat overheerst. Ik realiseer me namelijk: jij hebt twee prachtige kinderen mogen dragen en voeden, lijf. Wat ben ik je verschrikkelijk dankbaar hiervoor.

Hier zouden we eens vaker bij moeten stilstaan. Want wat hebben er veel veranderingen binnenin plaatsgevonden tijdens de conceptie en zwangerschap. Van rijpe tot bevruchte eicel, tot innesteling, tot groeiende embryo die gevoed werd door de navelstreng - die het lichaam ook daarbinnen zo mooi ontworpen had. Dan naar oprekkende baarmoeder en de huid met striae op de steeds groter wordende buik. De botten die verweken in je bekken zodat het kindje je lichaam makkelijker kan verlaten. Tot aan de weeën, de uitdrijving en uiteraard ook de borsten die konden doen waar ze voor gemaakt zijn. Bedankt, prachtig lijf van me. Wat ben ik je dankbaar hiervoor. Dit heb je allemaal maar mooi voor elkaar gebokst. En dat moet best een opdracht zijn geweest.

Als je er zo naar leert kijken, kun je misschien weer van je lichaam gaan houden. Ik heb het lichaam van een moeder. En ik omarm het met heel mijn hart! Tuurlijk moet ik misschien weer meer proberen te sporten. Maar het hele huishouden, hond uitlaten en kinderen-naar-school-race-tegen-de-klok-stress, koken en boodschappen halen maken mijn weekdagen aardig vol!

Ik bedoel met dit artikel trouwens niet te zeggen dat je jezelf helemaal moet volvreten en lekker vadsig en obees moet worden natuurlijk, hè.

Zorg gewoon goed voor jezelf, van binnen en van buiten. Hou van jezelf zoals je bent en wees dankbaar voor wat je lijf je allemaal gegeven heeft.

Ik heb een gedicht geschreven, zie illustratie hieronder.

Hoe kijk jij nu naar je lichaam? Laat het weten in de reacties.