Op mijn 25ste werd ik zwanger van mijn dochter. Ik had daarvoor altijd een behoorlijk slank lijfje, dat zie ik nu terug op foto’s. Maar destijds vond ik mezelf helemaal niet slank. Ik had vaak wel wat te klagen, terwijl ik nu denk mens, wat was je mooi!

Inmiddels ben ik 32 en is ook mijn zoontje al 3,5 jaar op de wereld. Mijn lijfje is nu een lijf geworden, met strepen, putjes en vetkwabben. Mijn borsten zijn niet zo stevig en fier meer zoals ze waren. Soms voel ik me gewoon dik en lelijk. Maar als ik in de spiegel kijk, is er toch iets moois wat overheerst, namelijk: jij hebt twee prachtige kinderen mogen dragen en voeden, lijf. Wat ben ik je verschrikkelijk dankbaar hiervoor.

Hier moeten we eens vaker bij stilstaan. Want wat hebben er veel veranderingen binnenin plaatsgevonden: van rijpe tot bevruchte eicel, tot innesteling, tot groeiende embryo die gevoed werd door de navelstreng - die ook mijn lichaam daarbinnen zo mooi ontworpen had. Dan naar oprekkende baarmoeder en de huid met striae op de steeds groter wordende buik. De botten die verweken in je bekken zodat het kindje je lichaam makkelijker kan verlaten. Tot aan de weeën, de uitdrijving en uiteraard ook de borsten die konden doen waar ze voor gemaakt zijn. Bedankt, prachtig lijf van me. Wat ben ik je dankbaar hiervoor. Dit heb je allemaal maar mooi voor elkaar gebokst. En dat moet best een opdracht zijn geweest.

Als je er zo naar leert kijken, kun je misschien weer van je lichaam gaan houden. Ik heb het lichaam van een moeder. En ik omarm het met heel mijn hart.

Zorg goed voor jezelf, hou van jezelf en wees dankbaar voor wat ze je allemaal gegeven heeft!

Ik heb een gedicht geschreven, zie hieronder.

Hoe kijk jij nu naar je lichaam? Laat het weten in de reacties.